وصیت‌نامه شهید صفرعلی محمدی/ پدرم! در راه اسلام همچون کوه تقوا مقاوم باش

وصیت‌نامه شهید صفرعلی محمدی/ پدرم! در راه اسلام همچون کوه تقوا مقاوم باش

شهید محمدی در وصیت‌نامه خود آورده است: و ای پدر جان از تو می‌خواهم که برای من گریه نکنی و در راه اسلام و پیروی از امام خمینی همچون کوه تقوا مقاوم باشی.

کد خبر: ۲۶۶۴۸۴

تاریخ انتشار: ۲۴ آبان ۱۳۹۶ - ۱۵:۵۰ - 15November 2017

وصیت‌نامه شهید صفرعلی محمدی/ پدرم! در راه اسلام همچون کوه تقوا مقاوم باش

به گزارش خبرنگار ساجد، شهید «صفرعلی محمدی» در سال 1341 در رهنان چشم به جهان گشود. وی با آغاز جنگ تحمیلی عازم جبهه حق علیه باطل شد و سرانجام 23 فروردین 1360 در دارخوئین به درجه رفیع شهادت نائل آمد.


متن وصیت‌نامه‌ای را که از این شهید والامقام به یادگار مانده است، در ادامه می‌خوانید:


«انما الحیاه الدنیا لعب و لهو و ان تومنوا و تتقوا یوتکم اجورکم و لا یسئلکم اموالکم


بدانید که زندگی دنیا جز بازیچه و هوسرانی نیست و اگر به خدا ایمان آرید و پرهیز کار شوید پاداش اعمال شما در بهشت ابد خواهد داد و از اموال شما چیزی (مزد هدایت) نمی‌خواهد.


خدایا من در راه تو مبارزه می‌کنم و حتی تا سر مرز شهادت، دست از یاری امام خمینی که در راه تو می‌‌کوشد و مبارزه می‌کند بر نخواهم داشت و حتی از مال و جان خود در راه تو که راه حق است می‌گذرم و من به آیه‌ای که در قرآن فرموده‌ای که «من جان و مال مومنان را به بهای بهشت خریداری می‌کنم.»


من وعده تو را پذیرفتم و با تو عهد کردم و امید است که عهد مرا بپذیری که حتما خواهی پذیرفت و بهشت جاودان عطا بفرمایی که عطا خواهی فرمود و در این آیه خود یاد کرده‌ای «ولئن متم او قتلتم لالی الله تحشرون» اگر در راه خدا بمیرید یا کشته شوید غم مدارید که به رحمت ایزدی پیوسته و به سوی خدا محشور خواهید شد.


و تو ای پدر جان که فرزندی پرورش دادی که در راه حق مبارزه کرد و این ماموریت از طرف خدا به من داده شد و من انجام دادم، از تو می‌خواهم که برای من گریه نکنی و در راه اسلام و پیروی از امام خمینی همچون کوه تقوا مقاوم باشی.


 و ای مادر جان برای من گریه نکن که نمی‌خواهم دشمن گریه تو را ببیند تو همچون قهرمان کربلا زینب قوی باش.


 از برادران و خواهرانم می‌خواهم که پیرو امام و یارانش باشند و اگر من آن‌‌ها را اذیت کردم مرا ببخشید.


 از دوستان و خویشان و همسایگان طلب آمرزش می‌کنم.


یک پیام برای ملت ایران دارم: گوش به حرف امام بدهند و گول منافقین و ملی‌گراها و لیبرال‌ها را نخورید که این‌ها مخالف اسلام هستند.


به امید پیروزی اسلام و نابودی دشمنان اسلام


مرا در تکیه شهدای رهنان خاک کنید.


والسلام


صفرعلی محمدی»


انتهای پیام/ 111


ادامه مطلب
[ چهارشنبه 24 آبان 1396  ] [ 07:37 ب.ظ ] [ مهدی گلشنی ]

انجمنی که «پولدارترین شهید» را معرفی می‌کند

انجمنی که «پولدارترین شهید» را معرفی می‌کند

انجمن «ادواردو آنیلی» یک انجمن مردمی برای تبلیغ اسلام است که تازه مسلمانان زیادی را در خود جای داده است. به مناسبت سالگرد شهادت شهید آنیلی سراغ مدیر این انجمن رفتیم.

کد خبر: ۲۶۶۵۵۹

تاریخ انتشار: ۲۴ آبان ۱۳۹۶ - ۱۵:۵۱ - 15November 2017

«پولدارترین شهید» را معرفی می‌کنیمبه گزارش گروه سایر رسانه های دفاع پرس، «باشگاه یوونتوس» یکی از محبوب‌ترین باشگاه‌های اروپاست که در ایران نیز طرفدار زیادی دارد. عده‌ای آرزو دارند کاش برای یکبار هم که شده ستاره‌های راه‌راه پوش را از نزدیک ببینند. مثل ماشین «فراری» و خودروی «لامبورگینی» که داشتن آن یا حتی یک دوردور ساده با آن در خیابان‌های شهر برای عده‌ای یک آمال و آرزوی بزرگ و دست نیافتنی است. حالا تصور کنید پسر کسی باشید که باشگاه یوونتوس و کمپانی فراری و لامبورگینی و چندین بانک و کارخانه صنعتی تنها بخشی از درآمدهایش باشد. پسری که بعد از آنکه یک روز در کتابخانه دانشگاه «پرینستون»‌ نیویورک برای اولین بار قرآن را در دستانش گرفت و برای اولین بار از روی کلماتش خواند به همه دارایی‌هایش پشت پا زد و مسلمان شد و بابت این مسلمان شدن هزینه‌های زیادی داد تا اینکه به طرز مشکوکی شهید و جنازه اش زیر یک پل پیدا شد. امسال 24 آبان ماه دقیقا 17 سال از شهادت «ادواردو آنیلی» مسلمان ایتالیایی می‌گذرد. شهید مظلومی که داستان زندگی‌اش تعداد زیادی را متحول کرد تا افراد زیادی را مسلمان کند.

در کشور ما نیز موسسه‌ای به نام این شهید وجود دارد که فعالیت‌هایش را روی تبلیغ اسلام تازه مسلمانان و حل مشکلاتشان متمرکز کرده‌ است. به همین بهانه سراغ «جمال طاهری» مدیر این انجمن رفتیم تا درباره این انجمن و بخش تازه مسلمان‌هایش بیشتر بدانیم.

ایده انجمن «ادورادو آنیلی» از مستند «ادواردو» شروع شد

«جمال طاهری» متولد 1363 در شهر اصفهان است که در حال حاضر مدیریت انجمن «ادواردو آنیلی» را به عهده دارد. انجمنی که جرقه شکل‌گیری آن از دیدن یک مستند درباره «ادواردو» در دهه هشتاد شکل گرفت تا به امروز برسد: «حدود سال 1384بود که مستندی به نام «ادواردو» برای شهید «ادواردو آنیلی» پخش شد. تا مدتها وقتی شب ها می‌خواستم بخوابم وقتی به این مستند فکر می‌کردم گریه‌ام می‌گرفت. بعد از مستند دیگر فیلم‌ها و سریال‌های سرقت از بانک و فیلم‌های جنایی برایم مفهومی نداشت. به خودم می‌گفتم یک نفر به نام ادواردو در زندگی همه چیز داشت اما به خاطر اعتقادی که من در آن بزرگ شدم همه را کنار زد. در حالی که من همه آن اعتقاد را داشتم ولی ادواردو برای رسیدن به این اعتقادات کلی زجر کشید.آن زمان رشته روانشناسی می‌خواندم. دریک دوره تابستانی امام زمان شناسی هم شرکت کردم. در آن دوره کتابخانه تخصصی وجود داشت که آیت الله میردامادی که الان نجف هستند آنجا بودند. ایشان توریست‌هایی که به اصفهان می‌آمدند را آنجا می‌آوردن و با آنها بحث می‌کرد و از این طریق خیلی‌ها را مسلمان کرده بود. حتی در هیئتشان هم تازه مسلمانان را می‌آورد و با آن حرف می‌زد. برایم خیلی جالب بود. بعد از یک سری DVDدیدم که در آن پروفسور لگنهاوزن که یک آمریکایی شیعه‌ست و الان در قم زندگی می‌کند برای مردم عادی و روستایی صحبت می‌کند. این فیلم حس خوبی به من نداد. حس کردم نه مخاطب حرف سخنران می‌فهمد نه سخنران جو را درک می‌کند. آن‌جا بود که به حاج آقای میردامادی گفتم چرا روی توریست‌ها و جوان‌ها بیشتر کار نمی‌کنید؟ چون توریست‌های زیادی به اصفهان می‌آیند و می‌توان از داستان ادواردو استفاده کرد و آنها را درگیر کرد. حاج آقا هم خیلی موافق بود و خودش حتی خانه‌اش را فروخته بود تا در تمام اروپا تبلیغ اسلام کند. به من گفت برو طرحی که داری را مکتوب بنویس و برایم بیار. طرح را نوشتم و اسمش را گذاشتم «انجمن اسلام‌شناسی نوین» اما یکی از اساتید گفت کلمه «نوین» را بردار. بعد گفتم چرا اسم خود ادورادو را روی انجمن نگذارم؟ و همین شد که «انجمن ادواردو آنیلی» شکل گرفت.»

خواندن قرآن در کتاب‌خانه دانشگاه پرینستون ادواردو را مسلمان کرد

آقای طاهری معتقد است داستان «ادواردو آنیلی» آنقدر خاص و عجیب است که شنیدن آن هرکسی را می‌تواند تکان دهد. پسر پولداری که در اوج شهرت و ثروت بود اما به همه آن‌ها پشت پا زد و اسلام آورد:« منتهی آرزوی تعداد زیادی از جامعه ما قسمتی از دارایی این شخصیت است. مثلا آرزوی یک مهندس ما این است که در کارخانه فراری کند کند. در صورتیکه کارخانه فراری بخش کوچکی از دارایی خانواده ادواردو بود. یا فوتبالیست ما آرزو دارد نیمکت نشین یوونتوس شود یا تماشاگر ما دوست دارد یک بازی یوونتوس را از نزدیک ببیند. اما باشگاه یوونتوس صاحبش پدر ادواردو است. قدرت این خانواده آنقدر زیاد است که نخست وزیر ایتالیا برای دیدنشان وقت می‌گیرد و آقای آنیلی می‌گوید وقت ندارم! حالا فکر کنید تنها پسر این خانواده که قرار است وارث این ثروت باشد به دانشگاه پرینستون نیویورک یا با اصطلاح دانشگاه بچه‌پولدارها فرستاده می‌شود و آنجاست که قرآن را برای اولین بار در کتابخانه می‌بیند و تحت تاثیر قرار می‌گیرد. طوری که بعدها می‌گوید احساس کردم که خداوند در این کتاب با من سخن می‌گوید و ادواردو 4 سال قبل از انقلاب مسلمان می‌شود. بعد از آن مناظره‌ای از آقای دکتر قدیری ابیانه با ژورنالیست‌های عراقی، آمریکایی و ایتالیایی می‌بیند و تحت تاثیر قرار می‌گیرد. همین زمینه می‌شود که ادواردو شیعه شود و با امام و انقلاب اسلامی آشنا شود و چندین سفر به ایران بیاید.»

دنبال تشکیل یک ساختار حمایتی برای تازه مسلمانان بودیم

انجمن ادواردو آنیلی ابتدا با نگاه روانشناسانه وارد کار شد تا کار مشاوره و روانشناسانه‌ای با آموزه‌های اسلامی به مخاطبانش ارائه دارد. اما به مرور این نگاه تغییر کرد و با ورود بخش «رهیافتگان» به انجمن کار به شکل دیگری ادامه پیدا کرد:« در سال 91 بخش رهیافتگان را در نمایشگاه قرآن تهران در دست گرفتیم و هرشب از یک تازه مسلمان دعوت می‌کردیم که با استقبال بسیار خوب مردم و مسئولین مواجه شد. بعد توانستیم تازه مسلمان‌ها را برای شرکت در برنامه‌های تلویزیونی معرفی کنیم. جلوتر که رفتیم و وارد زندگی تازه مسلمان‌ها شدیم دیدیم مشکلات بسیار زیادی دارند. فرد تا مسلمان می‌شود طرد می‌شود. وقتی طرد می‌شود جز خدا کسی را ندارد. از طرفی جامعه اسلامی با شک و تردید به او نگاه می‌کند. اگر خارجی باشد که می‌گویند:«نکند جاسوس باشد!» اگر ایرانی باشد کمترکمکش می‌کنند. فرد تازه مسلمان تنها می‌شود و بسیاری موضوعات مختلف که باعث شد ما به سمت این برویم که یک ساختار حمایتی برای تازه مسلمانان تشکیل بدهیم.»

مهندس هوش مصنوعی و پزشکی که بعد از مسلمان شدن بیکار شد

آقای طاهری می گوید در تازه مسلمانات پتانسیل های خوب و عجیب و غریبی وجود دارد که می تواند برای تبلیغ اسلام بسیار کمک کننده باشد.‌ تازه مسلمان‌هایی که هرکدام به شکلی اسلام را پیدا کردند و تسلمیش شدند اما بعد از اسلام آوردن دچار مشکلاتی می‌شوند که انجمن در حل آن به آنها کمک می‌کند:« بعضی‌ها عاشق شدند و مسلمان شدند. برخی تحقیقات زیادی کردند و بعد از این تحقیقات مسلمان شدند. عده‌ای جایگاه علمی بسیار بالایی دارند و مسلمان شدند. برخی هم کارگر ساده‌ای هستند اما مسلمان شدند. یک مورد خاصی که وجود دارد آقای «حسین خوان فرانسیسکو» است. آقای فرانسیسکو دکترای مخابرات دارد و دوره‌های ویژه در شرکتIBMآمریکا دیده‌است و در آنجا هوش مصنوعی کار کرده‌است. بعد از سرطان پدرش به این فکر می‌کند من که هوش مصنوعی کار می‌کنم چرا در بحث پزشکی نمی‌توانم کمک کنم؟ بعد از آن 7سال پزشک عمومی می‌خواند تا هوش مصنوعی را با پزشکی ادغام کند. بعد از آن با امام‌حسین (ع) آشنا می‌شود وشیعه می‌شود و به ایران می‌آید. بعد عاشق دختری می‌شود و ازدواج می‌کند. اما این بنده خدا چندسال در ایران بیکار بود.هر سازمانی که می‌رفت می‌گفت که من متخصص هوش مصنوعی هستم به او توجهی نمی‌کنند. از طرفی همIBMبرایش پاپوشی درست می‌کنند و برایش 7 سال زندان می‌برند. ما پیگیری‌های زیادی کردیم و نخبه بودن ایشان را ثابت کردیم. از طرفی هم برای اینکه مدرک پزشکی‌اش تایید شود یکسال در دانشگاه شهیدپزشکی کارورزی رایگان کرد و در حال حاضر در یکی از بیمارستان‌های کشور مشغول به کار است.»

ازدواج تنها پله اول مسلمان شدن برخی تازه مسلمان‌هاست

یکی از علل زیادی که سبب مسلمان شدن غیرمسلمانان شده ازدواج است. فرد قبل از اسلام آوردن با مسلمانی روبرو می‌شود و بعد تصمیم به ازدواج با او می‌گیرد و برای همین مسلمان می‌شود. آقای طاهری می‌گوید ابتدا نمی‌خواستیم روی این نوع افراد کار کنیم. اما متوجه شدیم که از ادواج فقط بخشی از مسلمان شدن آنها بوده‌است:«بسیاری بعد از اینکه مسلمان شدن و سبک زندگی اسلامی را دیدند و با اسلام آشنا شدند تازه موتورشان روشن شده‌است و ازدواج تنها جرقه‌ای از هدایتشان بوده‌است. نمونه‌های زیادی هم در این مورد هست. مثل خانم «صبا بابایی» که تنها مادر شهید خارجی دفاع مقدس است. خانم بابایی دوست داشته هنرپیشه شود اما با یک تاجر مومن یزدی آشنا می‌شود و بعد از ازدواج به ایران می‌آید. آنقدر این خانواده یزدی رویش تاثیر می‌گذارد که قبل از انقلاب در تظاهرات‌ها شرکت می‌کرد و بعد از انقلاب نیز پسرش را به جبهه می‌فرستد و در نهایت مادر شهید می‌شود. حالا بعد از شهادت پسرش خودش را وقف جانبازان شیمیایی کرده‌است. از طریق این خانم هم ایران ارتباطات بسیار خوبی ایران با مراکز فرهنگی هیروشیما برقرار کرده‌است.»

بت پرستی که بعد از اسلام در کشورش حوزه علمیه تاسیس کرد

در میان تازه مسلمانانی که در انجمن رهیافتگان حضور دارند تعدادی هم هستند که بعد از تحقیقات بسیار و همچون «سلمان فارسی» تمام دین‌ها را تجربه کردند و در نهایت اسلام آوردند. آقای طاهری از فردی به نام «شیخ محمد کارو لاسکا» به عنوان یکی از نمونه‌های خاص این مورد اسم می‌برد:«آقای لاسکا در کشور غنا بت پرست بوده‌است. همه خانواده‌اش بت پرست بوده‌اند. اما او نمی‌توانسته این کار را قبول کند. می‌گفت وقتی می‌گفتند این خداست خنده‌ام می‌گرفت. بعد با مسیحیت آشنا می‌شود و درس طلبگی مسیحیت می‌خواند. اما در مسیحیت نیز دچار شبهه و ابهاماتی می‌شود. بعد از هرکی می‌پرسد درست و حسابی جوابش را نمی‌دهد تا اینکه او را به یک کشیش حکیمی معرفی می‌کنند و می‌گویند او حتما جوابت را می‌دهد. وقتی به کشیش می‌رسد می‌گوید که اگر دنبال حقیقت هستی مسلمان شو. و بعد از تحقیق مسلمان می‌شود. بعد از اسلام آوردن با وهابی ها آشنا می‌شود. انقلاب ایران را که می‌شنود او را از شیعه‌ها می‌ترسانند اما او می‌گوید به حرف شما مسلمان نشدم که حالا بترسم و بعد از آن شیعه می‌شود و به هند می‌رود. آنجا هم به شک و شبهه می‌رسد چون دیده بود شیعیان روی مهر نماز می‌خوانند تا اینکه خواب امام خمینی را می‌بیند و امام به او می‌گوید که راه درستی را

پیش گرفته‌ای و آرامش پیدا می‌کند. بعد به کشورش برمی‌گردد و میفهمد چون مبلغ شیعه است سفیر عربستان برای سرش جایزه گذاشته تا اینکه به ایران می‌آید و 8سال در نجف آباد اصفهان زندگی می‌کند. در نهایت به قبیله خودش برمی‌گردد و حوزه علمیه تاسیس می‌کند شیعه پرورش می‌دهد.»

هدف ما در رهیافتگان این است که به تازه مسلمانان حس خانواده بدهیم

انجمن ادواردو آنیلی تاکنون یک کتاب درباره شخصیت «ادواردو» به چاپ رسانده تا کارهای تبلیغی‌اش را از طریق کتاب نیز ادامه دهد و حالا در تلاش کتاب قصه‌های ادواردو را برای کودکان نیز تولید کند و معتقد است در شهادت ادواردو یک حکمت بزرگ است که باید از این حکمت برای تبلیغ اسلام استفاده شود. آقای طاهری درباره اهداف بلند مدت این انجمن می‌گوید:« هدف بلند مدت ما این است که یک مرکزی وجود داشته باشد که افرادی که مسلمان شده‌اند اینجا مثل یک خانواده برایشان باشد و همدیگر را پیدا و حمایت کنند و بعد از پتانسیل‌های کمکی و تبلیغ این افراد که از کشورهای مختلف آمده‌اند برای تبلیغ اسلام استفاده کنیم. یک بخشی هم افرادی هستند که داخل ایران مسلمان شدند که مشکلاتشان هم بسیار زیاد است و طرد می‌شوند. بسیاری از این‌ها مشکل ازدواج دارند. یکی از دوستان تعریف می‌کرد در یکی از مجالس آیت آلله ناصری با خانمی روبرو شده که حدود 50 سال سن داشت و از من خواست به حاج آقا سلام برسانم. وقتی گفتم چرا شما و همسرتان باهم نمی‌روید. گفت من مادرم یهودی بود و بعد از ازدواج با پدرم مسلمان شد. به همین خاطر ما از دو طرف یهودی و مسلمان طرد شدیم و کسی به خواستگاری ما نیامد. فرد برای خدا مسلمان می‌شود اما تنها می‌شود و ما دوست داریم سازوکاری ایجاد شود که تازه مسلمانان همدیگر را پیدا کنند و حس کنند متعلق به یک خانواده هستند.»

در پایان آقای طاهری از مسئولین گله هم دارد و گله‌هایش را این‌طور به ما می‌گوید:«از مسئولین گله دارم. چون معمولا در حرف و زبان جلو می‌آیند. اما هنگام عمل آن نگاه اسلامی کمتر وجود دارد. متاسفانه از تازه مسلمان‌ها فقط به عنوان ابزار تبلیغاتی استفاده می‌کنند و حتی در مواردی با آنها بدهم برخورد شده‌است. اما وقتی به کمک آنها نیاز داریم ما را یاری نمی‌کنند.»

 

منبع: مهر 


ادامه مطلب
[ چهارشنبه 24 آبان 1396  ] [ 07:36 ب.ظ ] [ مهدی گلشنی ]

شهادت مرتضی عبداللهی در دفاع از حرم حضرت زینب (س)+ عکس

شهادت مرتضی عبداللهی در دفاع از حرم حضرت زینب (س)+ عکس

مرتضی عبدالهی در دفاع از حرم حضرت زينب (س) روز گذشته در ديرالزور به مقام شهادت رسید.

کد خبر: ۲۶۶۵۶۰

تاریخ انتشار: ۲۴ آبان ۱۳۹۶ - ۱۵:۵۸ - 15November 2017

به گزارش گروه سایر رسانه های دفاع پرس، مرتضی عبدالهی كه برای دفاع از حرم حضرت زينب (س) به سوريه رفته بود روز گذشته در ديرالزور به مقام شهادت رسید.

 

شهادت مرتضی عبداللهی در دفاع از حرم حضرت زینب (س) 

 

 منبع: فارس


ادامه مطلب
[ چهارشنبه 24 آبان 1396  ] [ 07:36 ب.ظ ] [ مهدی گلشنی ]

شهید حججی از باغ کتاب برآمد/ تصویب مصوبه‌ای برای رشد کتابخوانی

شهید حججی از باغ کتاب برآمد/ تصویب مصوبه‌ای برای رشد کتابخوانی

سید عباس صالحی با بیان اینکه شهید محسن حججی از باغ کتاب بر آمد و به گلشن آفتاب رسید، گفت: مصوبه‌ای برای ارتقاع کتابخوانی به تصویب رسیده است.

کد خبر: ۲۶۶۵۶۴

تاریخ انتشار: ۲۴ آبان ۱۳۹۶ - ۱۷:۱۹ - 15November 2017

شهید حججی از باغ کتاب برآمد/ تصویب مصوبه‌ای برای رشد کتابخوانی

به گزارش خبرنگار فرهنگ و هنر دفاع پرس، مراسم «تجليل از مقام كتابدار و كتابخوانان برگزيده كشوری» با حضور «سید عباس صالحی» وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، «علیرضا مختارپور» دبيركل نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور، «مجید غلامی جلیسه» دبیر هفته کتاب، «جعفر پور» رئیس کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی، «امیر احمدرضا گرامی» مدیر سازمان تاریخ و ادبیات دفاع مقدس و «علی مرادخانی» معاون هنری وزارت ارشاد در تالار وحدت برگزار شد.

«سید عباس صالحی» وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی ضمن تسلیت زلزله غرب کشور، اظهار داشت: همدردی همه ملت ایران و کتابخوانان و همه اهالی حوزه فرهنگ و هنر کشور را با مصیبت‌دیدگان استان کرمانشاه اعلام می کنم. همچنین رحلت پیامبر مهربانی و رحمت(ص) و شهادت امام حسن مجتبی(ع) و امام رضا (ع) را تسلیت می‌گویم.

وی با یادی از شهید حججی، گفت: شهید محسن حججی از باغ کتاب بر آمده بود و به گلشن آفتاب رسید. همچنین یاد می‌کنیم نام علامه طباطبایی که روز کتابخوانی با نام ایشان پیوند خورده است.

وزیر ارشاد با اشاره به جایگاه علامه طباطبلایی، گفت: ما بزرگان و نویسندگان زیادی داریم. شاید تصور چنین باشد که نام علامه طباطبایی ارتباط بیشتری با فلسفه و قرآن دارد. گرچه سال‌های متوالی است که هفته کتاب با نام ایشان پیوند خورده است ولی شخصیت علامه طباطبایی از چند جهت با کتاب پیوند خورده است.

صالحی بیان کرد: نکته اول این است که در روزگاری که کتاب نویسی متاسفانه به کار بزن دررو تبدیل می‌شود و بدون پشت کار، پایداری و تامل در نوشتن تبدیل شد ایشان برای تفسیر المیزان 17 سال زمان گذاشت.  وی 26 سال برای ایجاد یک اثر ماند تلاش کرد و همین مسئله رمز ماندگاری آثار علامه برای قرن هاست.

وی عنوان کرد: علامه طباطبایی فقط کتاب ننوشت بلکه ایشان همراه با گفت‌و‌گو کتاب نوشتند. تفسیر المیزان با تدریس آغاز شد. اصول فلسفه ایشان نیز در یک نگاه گفت‌و‌گویی و اعنتقادی به وجود آمد. علامه طباطبایی آثار خود را در درون یک گفت‌و‌گو و بحث انتقادی به وجود آورد.

وزیر ارشادتوجه به مخاطب و انسان معاصر را ویژگی دیگر آثار علامه طباطبایی دانست و گفت: علامه کتابی را درباره تشیع و در پاسخ به یک مستشار آمریکایی که می خواست از شیعه بیشتر بداند نوشت. اینکه نویسنده به نیاز جامعه توجه کند مهم است، المیزان نیاز جامعه بود. 

صالحی خاطرنشان کرد: علامه طباطبایی صرفا یک فیلسوف نیست، با اینکه فیلسوف و دانسمند است بلکه یک مولف کم نظیر است. مولفی که از ایران تا چین و آمریکا حرکت می‌کند تا نگارش خود را انجام دهد. ما همچنان به کتاب نیازمندیم گرچه رسانه‌های جدید آمده‌اند. هیچ چیز جای کتاب را عوض نمی‌کند. کتاب عصاره تمدن‌های بشری است.

وی تاکید کرد: تمدن‌های بشری با کتاب آغاز می‌شوند و با کتاب نمره می‌گیرند و کتابخانه‌ها گاهواره‌های تمدن بشری هستند. کتابخانه‌ها تمدن‌های بشری را جا بجا می‌کنند تا تمدن بشری منتقل و حفظ شود. نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور در دولت جدید 255 کتابخانه را افتتاح کرد و نظام ارتباطی خود را تغییر داد.

وزیر ارشاد گفت: برگزاری جشنواره‌ها، نشست‌ها و همایش‌هایی در قالب‌های متنوع برای جدی، مهم و جذاب نگه داشتن کتاب برای مخاطب از کارهای صورت گرفته است. کتابداران از جای جای ایران پر افتخار سهم زیادی در روند به وجود آمده دارند. همت و انگیزه و ابتکارهای فردی کتابداران در این عرصه مهم است.

صالحی اظهار داشت: در شرایطی که فرهنگ مکتوب می‌تواند مورد تهدید رسانه‌ها باشد کتابداران در حفظ این فرهنگ تلاش کنند. کتابخوانی غایت مسیر و حلقه فرهنگ است. این اتفاق، اتفاقی است که کتابداران و کسانی که در این حلقه وجود دارند باید برای ارتقا آن همت داشته باشند.

وی گفت: ترویج کتابخوانی و بالابردن ذائقه کتاب، کار یک دستگاه و نهاد نیست. این یک عزم ملی و اهتمام ملی می‌طلبد که کتاب نه تنها در سبد خانوار بماند بلکه رشد بیشتری پیدا کند. در جلسات شورای فرهنگ عمومی، شخصیت‌ها و نهادها موضوع ترویج کتابخوانی را موضوع قرار دادند و مصوبه‌ای از دل آن بیرون آمد تا کتابخوانی جایگاه بهتری را پیدا کند.


انتهای پیام/ 121


ادامه مطلب
[ چهارشنبه 24 آبان 1396  ] [ 07:36 ب.ظ ] [ مهدی گلشنی ]

ياد شهيد مهدی باكری در راديو معارف

ياد شهيد مهدی باكری در راديو معارف

برنامه «شاهد» رادیو معارف رشادت‌های شهيد مهدی باكری را با حضور دوستان و همرزمان آن مجاهد خستگی ناپذير بازگو می‌كند.

کد خبر: ۲۶۶۵۶۵

تاریخ انتشار: ۲۴ آبان ۱۳۹۶ - ۱۷:۳۲ - 15November 2017

ياد شهيد مهدی باكری در راديو معارف

به گزارش گروه فرهنگ و هنر دفاع پرس، برنامه «شاهد» از 27 آبان 96  با حضور بستگان، ‌دوستان و همرزمان «شهید مهدی باكری»  به تبیین ناگفته‌هایی از زندگی و رشادت‌های این شهید بزرگوار می‌پردازد.

 

این فرمانده دلاور در روز 25 اسفند سال 1363 و طی « عملیات بدر» به خاطر شرایط حساسیت عملیات، طبق معمول به خطرناکترین صحنه‌های کارزار وارد شد و در حالی که رزمندگان لشکر را در شرق دجله از نزدیک هدایت می‌کرد، تلاش می‌کرد تا مواضع تصرف شده را در مقابل پاتک‌های دشمن تثبیت کند که در نبردی دلیرانه، براثر اصابت تیر مستقیم مزدوران عراقی، ندای حق را لبیک گفت و به لقای معشوق نایل شد.

 

هنگامی که پیکر مطهرش را از طریق آبهای هورالعظیم انتقال می‌دادند، قایق حامل پیکر وی، مورد هدف گلوله آرپی‌جی دشمن قرار گرفت و قطره ناب وجودش به دریا پیوست.

 

برنامه «شاهد» کاری از گروه معارف، فرهنگ و جامعه به تهیه سردبیری محمد جواد عابدينی و اجراي مهدی مهدوی راد هر روز ساعت 12:20 به روی آنتن می‌رود.

 

انتهای پیام/ 121


ادامه مطلب
[ چهارشنبه 24 آبان 1396  ] [ 07:36 ب.ظ ] [ مهدی گلشنی ]

پیشکسوتان بسیجی کرمان، ‌نیشابور تا مشهد‌ را پیاده‌روی می‌کنند‌

پیشکسوتان بسیجی کرمان، ‌نیشابور تا مشهد‌ را پیاده‌روی می‌کنند‌

سرهنگ احمد شمسی گفت: پیشکسوتان بسیجی کرمان مسیر نیشابور تا مشهد مقدس را برای زیارت حضرت علی‌ بن موسی‌ الرضا‌ (ع) در روز شهادت پیاده‌روی می‌کنند.

کد خبر: ۲۶۶۵۷۲

تاریخ انتشار: ۲۴ آبان ۱۳۹۶ - ۱۸:۳۱ - 15November 2017

پیشکسوتان بسیجی کرمان ‌نیشابور تا مشهد‌ را پیاده‌روی می‌کنند‌به گزارش گروه سایر رسانه‌های دفاع پرس، سرهنگ احمد شمسی در گفت‌و‌گویی اظهار‌داشت: پسشکسوتان جهاد و شهادت استان کرمان که از پیاده‌روی همایش بزرگ اربعین باز مانده‌اند، دعوت امام رضا‌ (ع) شده‌اند و به زیارت آن حضرت می‌روند.

 

وی با اشاره به اینکه در ایام بسیار مقدسی قرار گرفته‌ایم و دل‌های مردم این روزها مشهد مقدس است، گفت: پیشکسوتان بسیجی کرمان مسیر نیشابور تا مشهد مقدس را برای زیارت حضرت علی‌بن موسی‌الرضا‌ (ع) در روز شهادت پیاده‌روی می‌کنند.

 

مسئول بسیج پیشکسوتان جهاد و شهادت استان کرمان با بیان اینکه این بسیجیان در قالب سه دستگاه اتوبوس اعزام می‌شوند افزود: شرکت در این برنامه‌ها نوعی خود‌سازی و در راستای ترویج معارف اسلامی است.

 

وی با تسلیت جان‌باختن تعدادی از هموطنان در حادثه زلزله غرب کشور خاطر‌نشان کرد: از همه پیشکسوتان عزیزی که قصد کمک به هموطنان عزیزمان را دارند، درخواست می‌شود کمک‌های نقدی و غیر‌نقدی خود را به سازمان بسیج تحویل تا اقدامات بعدی برای ارسال و توزیع هدفمند آنها انجام شود.

 

منبع: تسنیم


ادامه مطلب
[ چهارشنبه 24 آبان 1396  ] [ 07:36 ب.ظ ] [ مهدی گلشنی ]

روایت رهبر انقلاب از آزادسازی «سوسنگرد»

روایت رهبر انقلاب از آزادسازی «سوسنگرد»

شهر «سوسنگرد» اولین شهری بود که به اشغال دشمن در آمد اما با گذشت ۳ روز، با دلاوری‌های رزمندگان اسلام در ۲۶ آبان سال ۱۳۵۹ از اشغال رژیم بعث خارج شد.

کد خبر: ۲۶۶۵۷۳

تاریخ انتشار: ۲۴ آبان ۱۳۹۶ - ۱۸:۴۴ - 15November 2017

روایت رهبر انقلاب از آزادسازی «سوسنگرد»

به گزارش گروه سایر رسانه های دفاع پرس، مهم‌ترین محور هجوم  دشمن بعثی صهیونیستی در خوزستان محور میانی یعنی مسیر چزابه ــ بستان ــ حمیدیه با هدف تصرف اهواز به‌عنوان مرکز خوزستان بود، لذا در هفته اول تجاوز دشمن به کشورمان، شهر «سوسنگرد» اولین شهری بود که به اشغال در آمد. اما با گذشت 3 روز با پایمردی و دلاوری‌های رزمندگان سلحشور اسلام مرکب از عزیزان بسیجی و سپاهی خوزستان تحت فرماندهی شهید علی غیور اصلی و واحدهای هوانیروز ارتش از اشغال دشمن خارج شد.

ارتش عراق در 23 آبان ماه 1359 با به‌کارگیری یگان‌های قدرتمند و تازه‌نفس زرهی مجدداً برای تصرف این شهر که مهم‌ترین محور برای رسیدن به اهواز و اشغال خوزستان بود، تهاجم کرد و در پناه تعلل و کارشکنی بنی‌صدر خائن در اعزام نیروهای کمکی، موفق به گرفتن بخش عمده شهر و محاصره آن شد. اما با تدبیر و فرمان حضرت امام خمینی(ره) مبنی بر اینکه «سوسنگرد تا فردا بایستی آزاد شود» و مدیریت و نقش بی‌بدیل مقام معظم رهبری و رشادت‌های بی‌نظیر شهید بزرگوار دکتر چمران، رزمندگان اسلام متشکل از سپاهیان دلاور، بسیجیان دریادل، ارتشیان سلحشور، جهادگران بی‌سنگر، دلاورمردان جنگ‌های نامنظم و عشایر غیور عرب‌زبان، در صبحگاه بیست و ششم آبان ماه 1359 (هشتم محرم) عملیات آزادسازی مناطق اشغالی را آغاز و با مقاومت و پایمردی باشکوه رزمندگان محصور داخل شهر توانستند، دشمن تا بن دنـدان مســلح را به عقب رانده فاتحــــانه وارد شهر شوند. بدین‌گونه شهر سوسنــگرد، به «شهر عاشقان شهادت» اشتهار یافت. در این واقعه مسجد جامع به‌عنوان مرکز ثقل مقاومت رزمندگان محصور در شهر نقش مهمی را ایفا کرده است.


امام خامنه ای (مد ظله العالی) در زمان آغاز جنگ تحمیلی نماینده مجلس شورای اسلامی, عضو شورای انقلاب, نماینده امام در شورای عالی دفاع و امام جمعه تهران بودند.ایشان 9 ماه به صورت مستمر به جبهه می‌رفتند و فقط برای نماز جمعه ها یکی دو روز به تهران می‌آمدند. پس از حادثه ترور در تیر ماه سال 60, امام خمینی(ره) ایشان را از حضور در جبهه منع کردند اما پیوند امام خامنه ای با جبهه ها ناگستتنی بود. در آغاز جنگ, مسئله و مشکل اصلی جبهه ها, قفل شدن کار به علت بی‌تجربگی ها, کارشکنی ها و خیانت های بنی صدر بود.

صبر انقلابی و همراه با بصیرت ایشان, سرانجام منجر به عزل بنی صدر از فرماندهی کل قوا و به تبع آن, حل شدن اساسی مشکل شد. تا قبل از عزل بنی صدر نیز, حضور ایشان در جبهه, منجر به گشایش های مهم و کلیدی در روند جنگ می‌شد. در آزادسازی سوسنگرد نیز اگر اقدام تاریخی ایشان در شب 26 آبان 59 نبود, به اذعان فرماندهان رده یک ارتش, کار سوسنگرد تمام بود و پس از آن, احتمال داشت اهواز سقوط کند. در گفت و گویی که سبکه دوم سیما در  63/6/28 به مناسبت هفته دفاع مقدس و چهارمین سالگرد آغاز جنگ تحمیلی با امام خامنه ای داشته است, ایشان به بیان مطالبی در خصوص آزادسازی سوسنگرد پرداختند که در ادامه آنرا می‌خوانید: 

*در ارتباط با سوسنگرد، زمانی که سوسنگرد را محاصره کرده بودند و - خدا درجاتش را بیفزاید - شهید چمران آن قهرمانی‌ها را کرد، همان موقع شما به سوسنگرد تشریف بردید. اگر خاطره‌ای از آن روزها و آن التهابات در ذهنتان هست، برای ما بفرمایید.

* البته سوسنگرد دوباره محاصره شد و حقا و انصافا یک شهر مقاوم و آسیب‌دیده‌ای است، شهر سوسنگرد. دفعه اول که آنجا محاصره شد، بعد از آنی که مدتی بود نزدیک ما بودند عراقی‌ها، توانستند وارد سوسنگرد بشوند و نیروهای ما را از داخل شهر عقب بزنند - شاید هم دفعه دوم بود - و حتی فرماندار معین کنند. برای سوسنگرد، عراقی‌ها فرماندار هم معین کردند؛ یک چنین خاطره‌ای بود. منتها بعد نیروهای ما رفتند و عراقی‌ها را عقب زدند، و فرار کردن آنها.

دفعه بعد - که شاید آخرین دفعه بود - سوسنگرد محاصره شد البته این راهم بگویم که من در فاصله این چند بار، یکی، دو بار سوسنگرد رفتم؛ نماز جماعت خواندم، سخنرانی کردم. یک بار آن، مرحوم شهید مدنی هم با ما بود. از جمله کسانی که در آن سفر باما بودند، اشان بودند. گمان می‌کنم آقای موسوی اردبیلی یک سفر با ما بودند؛ احتمال می‌دهم.

خاطرات خیلی خوبی داشتیم در آن جریان، در سوسنگرد. آنجا هوسه می‌کردند عرب‌ها؛ دور ما جمع شده بودند و هوسه می‌کردند. یک خانم عرب بود که خودش و همسرش - که همسرش هم نابینا بود - آن چنان شجاعانه هوسه می‌کردند که من اصلا تحت تاثیر قرار گرفتم. یک خانم مسنی بود - شاید در حدود بین چهل و پنجاه سال - ولی شجاع و حقا مروار و معروف بود که ایشان با یک چوب‌دست، چند تا از سربازان مهاجم عراقی را انداخته؛ یک چنین خانم شجاعی بود و همسرش هم مرد نابینایی بود؛ او هم خیلی شجاع بود و عجیب بود.

من خلاصه خاطرات خیلی خوبی از سوسنگرد دارم؛ از رفت و آمدهایم به سوسنگرد، که الان یادم نیست و مناسب با این قضیه‌ای هم که شما می‌گویید نیست.

قضیه فتح سوسنگرد به این ترتیب بود که مدتی بود عراقی‌ها سوسنگرد را به تدریج محاصره می‌کردند. ما تا سوسنگرد رفته بودیم و سوسنگرد را گرفته بودیم؛ اما یک خرده آن طرف‌تر از سوسنگرد، که محور سوسنگرد - بستان باشد، دست عراقی‌ها بود. البته اول عراقی‌ها عقب‌نشینی کردند؛ لکن بعد مجددا آمدند تا نزدیک سوسنگرد، یک نیم دایره تقریبا در قسمت شمالی سوسنگرد - شمال و شمال غرب - زدند، که آن را از طرف بستان محاصره کردند. تدریجا از طرف جنوب هم، از قسمت دب‌حران - یعنی غرب اهواز - نیروهایی که آنجا بودند، تدریجا کشیدند طرف شمال، خودشان را به کرخه‌کور نزدیک کردند، از کرخه‌کور عبور کردند و آمدند محور حمیدیه - سوسنگرد را قطع کردند.


حمیدیه غیر از حمید است؛ این حمیدیه بین اهواز و سوسنگرد است، شهری است که خیلی هم مورد تهاجم سخت عراقی‌ها قرار گرفته. آنجا مردمان عزیز و شجاعی دارد. من آنجا هم چندین مرتبه رفت و آمد کرده‌ام.

یعنی در حقیقت یک نیم‌دایره از شمال، یک نیم‌دایره از جنوب، کاملا سوسنگرد محاصره شد. یک راه فقط به داخل سوسنگرد ما داشتیم و آن راه کرخه بود، که از داخل کرخه یک نیروهایی می‌توانستند بروند داخل. تدریجا همین راه هم مورد محاصره قرار گرفت و زیر آتش قرار گرفت و چند قایق ما که می‌رفتند طرف سوسنگرد در کرخه غرب شدند.

حالا داخل سوسنگرد کیست؟ داخل سوسنگرد ما متاسفانه هیچ کس را نداشتیم تقریبا. مردم که نبودند، تخلیه کرده بودند و آمده بودند بیرون؛ و حق هم داشتند، ما خودمان گفته بودیم تخلیه کنید. نیروهای سپاه و ارتش، خیلی کم بودند. اخیرا ما رفته بودیم، یک سرگرد نیروی هوایی را - سرگرد فرتاش، نمی‌دانم حالا ایشان کجاست - گذاشته بودیم فرمانده نیروهای مستقر در سوسنگرد. یعنی هم ارتش، هم سپاه هم این نیروهای نامنظم که در ستاد ما بود - که زیر فرماندهی مرحوم شهید چمران بود - همه اینها زیر فرماندهی سرگرد فرتاش بودند. بنا شد که ایشان آنجا باشد. یک عده از افسرهای نیروهای هوایی، با میل و رغبت خودشان داوطلب شده بودند و رفته بودند آنجا  مشغول جنگ بودند؛ ده، پانزده نفر بودند که یک نفرشان هم شهید شد؛ در همین حادثه، در سوسنگرد شهید شد.

مدافعین شهر سوسنگرد همین عده قلیل بودند؛ یک عده بچه‌های سپاه پودند، خیلی کم؛ یک مقدار بچه‌های جنگ‌های نامنظم بودند؛ یک عده هم ارتشی‌ها بودند، که عبارت بود از همین برادرهای نیروی هوایی و یادم نیست که از نیروی زمینی کسی آنجا بود و گمانم نبود، احتمال می‌دهم که نبود. حالا شاید از ژاندارمربی و شهربانی هم تعداد خیلی کم و معدودی آنجا بودند. همه نیروهای ما در آنجا، نمی‌دانم اصلا به دویست نفر می‌رسید یا نمی‌رسید؛ و گمان نمی‌کنم که می‌رسید. یک چنین وضعیت محدودی ما داشتیم. اینها شهر را نگه داشته بودند. ما هم یقین داشتیم که اگر عراقی‌ها سوسنگرد را بگیرند، همه این بچه‌ها قتل عام خوهند شد؛ مطمئن بودیم.

عصر بود؛ روز بیست و سوم. این را دقیق یادم هست. علتش هم این است که این خاطره را من دو، سه روز بعد از این حادثه، آمدن نشستم کنار و نوشتم؛ اول تا آخر و نوشته‌اش الان در تقویمم هست. شاید روز بیست و هفتم، بیست و هشتم آبان این را من نوشتم. این مربوط به روز بیست و سوم آبان است؛ بله 59/8/23 که مصادف بود با روزهی دهه محرم. روز بیست و سوم آبان، روز جمعه بود.

ما در تهران جلسه شورای عالی دفاع داشتیم. قبل از آنی که من بروم جلسه، تلفنی از ستاد ما، سرهنگ سلیمی با من تماس گرفت. آقای سرهنگ سلیمی که اخیرا وزیر دفاع بود، رئیس ستاد جنگ‌های نامنظم بود؛ یعنی فرمانده مرحوم شهید چمران بود. ایشان رئیس ستاد بود در آنجا و خب آدم خیلی کارآمد و خوبی هم بود و به درد می‌خورد و در عملیات هم شرکت می‌کرد. ایشان تلفن کرد به من با اضطراب که سوسنگرد به شدت زیر فشار است و آتش فراوانی هست، بچه‌ها استمداد می‌‌کنند. یک کاری هم قرار بود قبلا انجام بگیرد، انجام نگرفته بود. آن کار هم این بود که ما نشسته بودیم با لشکر 92 و آن سرهنگی که فرمانده آن لشکر بود، توافق کرده بودیم که یک حرکتی انجام بگیرد؛ بروند به کمک این بچه‌ها. هیچ مقدماتی که بنا بود فراهم بشود، فراهم نشده بود و ایشن ناراحت بود که سخت زیر فشار هستند بچه‌ها، یک فکری بکنید.

اندکی بعد از آن، جلسه شورای دفاع تشکیل می‌شد. خب ما گفتیم در جلسه مطرح می‌کنیم. جلسه تشکیل شد. بنی‌صدر دیر آمد؛ نیم ساعت، سه ربع یا یک ساعتی دیر آمد. وقتی که وارد جلسه شد، اطلاع پیدا کردیم که ایشن هم در اتاق دیگری، با فرماندهان نظامی، قضیه سوسنگرد را داشتند رسیدگی می‌کردند پس فهمیدیم که بنی‌صدر از جریان با اطلاع است. ما تاکید کردیم که زودتر به داد این بچه‌ها برسید و من می‌دانستم که چه بچه‌های خوبی هم هستند.

بد نیست این را هم من اینجا بگویم به شما، که بچه‌های ما در سوسنگرد، خب راه رفت و آمد که نداشتند، آذوقه هم به آنها نرسیده بود. یک روز تلفنی به ما خبر دادند - تلفن خوشبختانه وصل بود بین سوسنگرد و اهواز - که ما اینجا آذوقه هیچ چیز نداریم؛ اما سوپرمارکت‌های خود شهر که برای مردم است و مردم در آن را بسته‌اند و رفته‌اند، چیزهایی دارد. بعضی‌ها می‌گویند که از اینها برویم استفاده کنیم، از گرسنگی نجات پیدا کنیم؛ لکن ما حاضر نیستیم؛ می‌گوییم که برای مردم است و راضی نیستند.

من دیدم واقعا اینها فرشته‌اند، اصلا بشر نمی‌شود به اینها گفت. سوپرمارکتی که صاحبش گذاشته از شهر فرار کرده، الان هم اگر بفهمد که این مثلا جناب سروان نیروی هوایی، که دارد دفاع می‌کند از شهرش و از خانه‌اش می‌خواهد از آن استفاده کند، با کمال میل حاضر است برود خودش در سینی هم بگذارد، جلویشان بگذارد؛ و این جوان‌های به این خوبی و این جوان‌های پاک و فرشته صفت، واقعا حاضر نبودند از این استفاده کنند؛ از ما اجازه خواستند. ما گفتیم بروید باز کنید، هرچه گیرتان می‌آید، بخورید و هیچ اشکالی ندارد و به آنها اجازه دادیم. یک چنین جوان‌هایی بودند.

من مطرح کردم در جلسه شورای دفاع که اگر شهر را بگیرند, این بچه‌ها شهید خواهند شد و خسارت شهادت این بچه‌ها، از خسارت از دست دادن شهر بیشتر است. برای خاطر اینکه این شهر را دوباره ما خواهیم گرفت؛ اما بچه‌ها را دیگر به دست نمی‌آوریم. باید یک فکری بکنید. بنی‌صدر گفت من دنبال این قضیه هستم و می‌روم دنبالش و نگران نباشید. بعد هم زودتر جلسه را تمام کردیم که ایشان برود دنبال این کار. من دیگر خاطرم جمع شد؛ این روز جمعه بود.

روز شنبه من ماندم [تهران]. معمولا من صبح شنبه می‌رفتم [جبهه] جمعه می‌آمدم [تهران] برای نماز؛ یا عصر جمعه یا صبح شنبه معمولا برمی‌گشتم. آن شنبه کار داشتم، چطور بود، ماندم اینجا. صبح یکشنبه رفتم اهواز. به مجرد اینکه وارد اهواز شدم، رفتم در آن ستاد خودمان. از آشفتگی و کلافگی سرهنگ سلیمی و این بچه‌هایی که آنجا بودند، فهمیدم که هیچ کاری نشده. پرسیدم! گفتند بله، هیچ کار نشده, خیلی من اوقاتم تلخ شد. گفتم که پس برویم یک کار بکنیم.

در این بین، بنی‌صدر از دزفول - که او هم دزفول بود - تلفن زد به من شاید هم من تلفنی زدم، یادم نیست؛ به نظرم من تلفن زدم. گفتم یک چنین وضعی است؛ اینها هیچ کار نکرده‌اند و یک دستوری بده تو. او به من گفت که خوب است شما بروید ستاد لشکر، یک نوازشی از این مسئولین آن لشکر بکنید و مثلا تشویقشان بکنید؛‌ من هم دستور می‌دهم که مشغول بشوند، کار را انجام بدهند. گفتم باشد.


آمدیم ستاد لشکر؛ عصر بود. آن وقت آقای غرضی استاندار خوزستان بود. البته صورتا استاندار بود؛ باطنا نظامی بود. چون تمام [اوقات] در کارهای نظامی بود. اصلا مرکز استانداری هم شده بود یک ستاد عملیات و به طور فعال در کارهای جنگ شرکت می‌کرد. البته شهر اهواز هم آن وقت مسئله‌ای نداشت که واقعا یک استاندار و فرمانداری خیلی فعالی بخواهد. لکن به کارهای خوزستان هم ایشان به نظرم آن وقت‌ها نمی‌رسید اصلا؛ تمام وقتش صرف جنگ می‌شد. مرحوم شهید چمران و آقای غرضی و یکی دیگر از برادرها که یادم نیست حال که بود، رفته بودند منطقه را از نزدیک بازدید کنند. ما رفتیم ستاد لشکر 92. حدود ساعت چهار بعدازظهر بود که اینها برگشتند. البته شهید چمران رفته بود ستاد خودمان؛ اینجا نبامیده بود. اما آقای غرضی و بعضی از فرماندهان نظامی بودند. ما نشستیم و بعد از مباحثات و تبادل‌نظرهای زیاد، متفقا به طرحی رسیدیم.

می‌دانید مشکل عمده آن روز ما، نیرو بود؛ ما اصلا نیرو نداشتیم. لشکرهایمان محدود و همانی هم که بود، به قول ارتشی‌ها منها بود؛ یعنی کم داشتیم؛ تیپ منها و گردان منها، یعنی از آن استعداد سازمانی‌اش کمتر داشت. هم تجهیزات کمتر داشت، هم نفر کمتر داشت؛ و تجهیزات را می‌شد فراهم کرد، نفر را نمی‌شد فراهم کرد لذا عمده مشکل طرح، این بود که نیرو از کجا پیدا کنیم.

آنجا نشستیم و بعد از بحث زیادی که یک کلمه این گفت، یک کلمه آن گفت، بالاخره بعد از دو، سه ساعت به نتیجه رسیدیم. یک گروه رزمی بود به نامن گروه رزمی 148؛ متعلق به لشکر خراسان بود. گروه رزمی یک چیزی است بین گردان و تیپ؛ یعنی یک گردان تقویت شده بزرگی که نزدیک یک تیپ است، به آن می‌گویند گروه رزمی. یک گروه رزمنی بود که در بلندی‌های فولی‌آباد مستقر بود، که مشرف به شهر اهواز است و نقطه خیلی مهم و استراتژیکی بود از نظر ما، که آنجا را سعی داشتیم به هر قیمتی هست نگاه داریم. گفتیم این گروه باید با یک گروهان از تیپ 3 لشکر 92. تیپ 3 هم مستقر بود در همین منطقه بین اهواز و سوسنگرد؛ یعنی محل استقرارش عبارت بود از همان نزدیک کوه‌های الله‌اکبر و پادگانی که در حمیدیه هست که برای دشت آزادگان است.

خب، این لشکر خودش آنجا مواضعی داشت و خطوطی داشت که آنها را جایز نبود رها کند؛ اما یک گروهان را می‌توانست رها کند. آن گروهان بیاید با این گروه 148 لشکر خراسان - که آنجا برای ماموریت آمده بود - اینها بیایند جاده محور حمیدیه - سوسنگرد را تا خط تماس طی کنند؛ آنجا مستقر بشوند.

بعد تیپ 2 لشکر 92، که در دزفول قبلا بود و حالا مامور شده بود به اهواز بیاید، از خط عبور کند؛ یعنی بیاید از لابه‌لای اینها برود و حمله کند. بنابراین ما نیروی تکورمان، یعنی نیوری حمله‌ورمان، یک تیپ فقط بود و آن تیپ 2 لشکر 92 بود، که در دزفول مستقر بود و بسیار تیپ خوبی بود و فرمانده خیلی خوبی داشت که خدا حافظش کند. نمی‌دانم کجاست الان. فرمانده‌ای بود که معروف به شجاعت بود. من هم او را دیده بودم. مرد شجاع و علاقه‌مند و ایثارگری بود.

[قرار شد] حمله را این تیپ انجام بدهد. البته نیروهای سپاه هم بودند؛ نیروهای نامنظم ما هم - که متعلق به ستاد شهید چمران بود - آنها هم بودند. نیروهای سپاه را ما صحبت کردیم که بروند و خرده‌نیروهای ارتش. آن وقت فرماندار سپاه در آنجا جوانی بود به نام رستمی؛ اهل سبزوار بود، خدا رحمتش کند، شهید شد. شهید رستمی بسیار بسیار پسر خوبی بود. جزو چهره‌های فراموش نشدنی من در سپاه پاسداران، یکی این برادر عزیز بود و او آن وقت فرمانده سپاه بود. از خصوصیات این جوان، این بود که با ارتشی‌ها خیلی راحت کار می‌کرد و قاطی می‌شد و زبان اینها را می‌فهمید و زبانش را می‌فهمیدند. ارتشی‌ها هم خیلی دوستش داشتند. بله، بعد هم ایشان شهید شد.

بنا شد که بچه‌های سپاه بروند به خورد واحدهای ارتشی؛ یعنی مثلا یک گردان ارتشی، صد تا هم سپاهی، داخل نیروهای خودش بکند و بر استعداد خودش بیفزاید؛ این بچه‌ها، هم می‌توانستند بجنگند، هم می‌توانستند روحیه بدهند؛ چون شجاع بودند و فداکار بودند و پیشرو بودند و کارآیی بالاتری به این واحدها می‌دادند؛ این نیروهای سپاهی بودند.

و اما نیروهای نامنظم هم یک تعدادی بودند در مشت مرحوم شهید چمران؛ اینها قرار بود جلوتر از همه بروند و به اصطلاح خط‌شکن‌های اولی، آنها باشند. البته آنها تعدادشان خیلی هم زیاد نبود؛ اما خب فرمنده‌ای مثل چمران داشتند که می‌توانست کارآیی زیادی به آنها بدهد.

این ترتیبی بود که ما دادیم و الحمدلله خیالمان راحت شد، گفتیم به اصطلاح ساعت سین هم - که ساعت حمله یعنی - علی‌الطلوع صبح روز بیست و شسم آبان‌ماه باشد.

ما خوشحال برگشتیم به ستاد خودمان؛ من فورا رفتم مرحوم چمران را پیدا کردم و توجیهش کردم، گفتم قرار این شد، این شد، این شد؛ و خیلی هم خوشحال شد ایشان قرار شد آقای سرهنگ قاسمی - که آن وقت فرمانده آن لشکر بود - دستور را بنویسد، بفرستد برای ستاد ما. چون قاعدتا دستور را می‌نویسند «به کلی سری» و در پاکت‌های لاک و مهر شده می‌فرستند برای همه واحدهای مشترک و درگیر، که هر کسی وظیفه خودش را بداند که چیست. بله، ما آمدیم آنجا و نشستیم ساعتی صحبت کردیم و آن شب هم جزو شب‌های خاطره‌انگیز من است؛ واقعا شب عجیبی بود آن شب.

یادم می‌آید در اتاق نشسته بودیم؛ من بودم و شهید چمران بود و سرهنگ سلیمی بود و شاید یک نفر دیگر؛ یک جوانی بود به نام اکبر که محافظ شهید چمران بود. یک پسر شجاع و خوش روحیه، متدین و یک جوان برازنده‌ای بود حقا و انصافا، که فردای همان روز در کنار چمران شهید شد. او هم می‌آمد و می‌رفت. من اصلا به چهره او، آن شب نگاه می‌کردم، می‌دیدم صورت این جوان به نظر من امشب یک جلوه عجیبی دارد، و شاید همان واقعا نور شهادت بود که به این صورت در چشم ما جلوه می‌کرد. خیلی شب پرحادثه و خاطره‌برانگیزی است.

غرض، ما نشستیم صحبت‌هایمان را کردیم، تا ساعت مثلا یازده، دوازده؛‌ بعد رفتیم بخوابیم که صبح آماده باشیم برای حرکت. من رفتم، تازه خوابم برده بود، دیدم شهید چمران آمده پست در اتاق من و در می‌زند محکم؛ فلانی! پاشو! گفتم چی شده؟ گفت طرح به هم خورد. گفتم چطور؟ گفت بله، از دزفول خبر دادند که ما تیپ 2 لشکر 92 را لازم داریم و نمی‌توانیم بدهیم؛ در اختیار نمی‌گذاریم. خب، یعنی همان نیروی حمله‌ور اصلی؛ وقتی این گرفته بشود، یعنی اصلا حمله به کلی تعطیل خواهد شد.

من خیلی برآشفته شدم که چرا اینها این کار را می‌کنند؛ اصلا این معنایش چیست؟ این جز اذیت کردن و ضربه‌زدن چیز دیگری نیست؛ چرا اینها این کار را می‌کنند؟ بلند شدم و آمدم در اتاق و گفتم من تلفنی بکنم به فرمانده نیروهای دزفول؛ تیمسار ظهیرنژاد بود. آن وقت آنجا. تلفن کردم به ایشان که چرا این دستور را دادید و چرا این تیپ 2 نیاید فردا، وارد عملیات نشود؟ ایشان گفت که دستور آقای بنی صدر است و علت هم این است که این تیپ را برای کار دیگری ما می‌خواهیم؛ آوردیم اهواز برای کار دیگری و اگر بیاید اینجا منهدم خواهد شد و چون ترس انهدام این تیپ هست، این تیپ هم ما لازم داریم،تیپ خیلی خوبی است، ما نمی‌خواهیم این را وارد عملیات فردا بکنیم؛ مگر به امر. مگر به امر یعنی اینکه دستور ویژه‌ای از طرف فرماندهی بیاید که برو.

من گفتم نه، این نمی‌شود؛ زیرا که اولا تیپ چرا منهدم بشود؟ منهدم نخواهد شد؛ کما اینکه نشد و عملیات فردا نشان داد که تیپ هم منهدم نشده؛ به علاوه شما برای چه کاری می‌خواهید، از سوسنگرد مهم‌تر؟ و اگر چنانچه این نیاید، عملیات سوسنگرد قطعا انجام نخواهد گرفت، و نیامدن این، یعنی تعطیل این عملیات و باید بیاید، به هر تقدیری هست. شما به آقای بنی‌صدر هم بگویید و دستور را لغو کنید و بیاید این تیپ. شکلی در این نکنید که باید این کار انجام بگیرد. خیلی قرص و محکم این را گفتم.


مرحوم چمران اصرار داشت که با بنی‌صدر صحبت بشود؛ با خود بنی‌صدر. من حقیقتش ابا داشتم از اینکه با بنی‌صدر به مناقشه لفظی بیفتم؛ چون سرش هم نمی‌شد و بیخودی همین طور پشت سر هم، مرتب چیز می‌بافت و یک چیز می‌گفت. ابا داشتم؛ گفتم شما صحبت کنید. البته این فایده دیگرش این بود که مرحوم چمران وارد در مشکلات می‌شد. شهید چمران در این مشکلات وارد نبود حقا؛ چون ایشان سرگرم کار بود در اهواز و داشت کار خودش را می‌کرد. این مشکلاتی را که ما در شورای عالی دفاع درگیر بودیم با بنی‌صدر، غالبا شهید چمران خبر از این مشکلات نداشت و موذی‌گری‌های بین‌صدر را نمی‌دانست. کمتر هم ایشان شرکت می‌کرد در شورای عالی دفاع، غالبا. آن اوایل مخصوصا، هیچ شرکت نمی‌کرد؛ خیلی کم. من دلم می‌خواست که خود ایشان مواجه بشود و ضمنا نفس تازه‌ای هم بود که بنی‌صدر را ممکن بود زیر فشار قرار بدهد. ایشان تلفن کرد. عین همین مطالب را ایشان هم به بین‌صدر گفت. بنی‌صدر هم گفت حالا ببینیم و یک قولکی داد؛ قول داد و گفت خیلی خب، من دستور می‌دهم که تیپ بیاید.

یک چیزی که قویا به کمک ما آمد، پیغام مرحوم اشراقی بود، که این را من یادم رفت بگویم. همان شب، اوایل شد، مرحوم اشراقی، داماد امام، از تهران با من تلفنی تماس گرفت؛ گفت امام فرموده‌اند که بپرسید خبرها چیست. من گفتم که خبر این است و قرار بر این است که فردا عملیاتی انجام بگیرد. ظاهرا اظهار تردیدی من کرده بودم؛ که من دغدغه دارم که ممکن است نشود. مگر اینکه امام دستوری بدهند. ایشان با امام تماس گرفت؛ گفت که امام فرموده‌اند تا فردا بایستی سوسنگرد آزاد بشود و تیمسار فلاحی هم باید خودش مباشر عملیات باشد؛ این را هم مخصوصا قید کرده بودند.

البته تیمسار فلاحی می‌دانید، آن وقت جانشین رئیس ستاد بود؛ عملا در عملیات مسئولیتی نداشت و لازم هم نبود شرکت کند؛ البته می‌آمد، غالبا بود، یک کارهایی هم داشت. کارهای خوبی هم داشت و قوی هم کار می‌کرد؛ خدا رحمتش کند. لکن خب، مسئولیتی نداشت در عملیات. مسئولیت را فرمانده نیروی زمینی داشت. من این را که ازمرحوم اشراقی گرفته بودم، چون شب بودف دیر وقت بود - ظاهرا شب بود، دیر بود، علت اینکه نگفته بودم، باید این باشد قاعدتا که دیر وقت بود - نگفته بودم به اینها، یا شاید هم فکر می‌کردم که حالا صبح خواهم گفت، مثلا شب احتیاجی نیست که گفته بشود.

وقتی که این مسئله پیش آمد، دیدم حالا وقت این است که این پیغام را ما الان برسانیم. نشستم دو تا نامه نوشتم؛ یکی ساعت یک و نیم و بعد از نصف شب، یکی ساعت دو. آنی که ساعت یک و نیم نوشتم را به آقای سرهنگ قاسمی، فرمانده لشکر 92 نوشتم و نوشتم که داماد حضرت امام از قول حضرت امام پیغام دادند که فردا بایستی حصر سوسنگرد شکسته بشود، سوسنگرد باز بشود؛ و اگر تیپ 2 نباشد، این کار عملی نخواهد شد. من این را به تیمسار ظهیرنژاد گفته‌ام، ایشان هم قول داده که صحبت بکند با بنی‌صدر و تیپ بیاید. شما آماده باشید که تیپ را به کار بگیرید. البته تیپ آنجا بود؛ لکن باید به آن دستور می‌دادند. گفتم آماده باشید تیپ را به کار بگیرد و نبادا که به خاطر پیغامی که اول شب به شما داده شده از دزفول، شما تیپ را از دور خارج کنید. این نامه را نوشتم ساعت یک و نیم دادم به دست یک برادری از برادرهایی که آنجا با ما بود؛ گفتم که این را می‌بری، اگر خواب بود سرهنگ قاسمی، از خواب بیدارش می‌کنی و این کاغذ را به او می‌دهی؛ قطعا.

یک نامه ساعت دو نوشتم برای تیمسار فلاحی. آن هم همین تفصیل را - یعنی پیغام را از قول امام - ذکر کردم؛ با این اضافه که امام فرموده‌اند که آقای سرتیپ فلاحی هم بایستی در جریان باشد و نظارت بکند. این ماجرا را هم نوشتم که تیپ را خواسته‌اند از دست ما بگیرند و گفتیم که باید باشد و مسئولید بروید دنبالش و این را به کار بگیرید. حالا من البته مضمون این نامه‌ها را همین طور اجمالا گفتم به شما. عین این نامه‌ها را ما متاسفانه آن وقت ظاهرا فتوکپی هم برنداشتیم و دادیم؛ احتمالا در مدارک لشکر 92 باشد؛ البته اگر چنانچه بگردند، نگاه کنند، این نامه‌ها هست.

آن وقت هر دو نامه را هم دادم به شهید چمران، گفتم که شما هم یک چیزی بنویسید که نظر هر دوی ما باشد. ایشان هم پای هر کدامی، یک شرح دردمندانه‌ای - می‌دانید ایشان خیلی ذوقی و عارفانه - یک چیز دردمندانه ذوقی [نوشت]. من خیلی با لحن قرص و محکمی نوشته بودم؛ اما ایشان دردمندانه نوشته، و دیدم که واقعا اگر کسی بخواهد نوشته مرحوم چمران را، دلش می‌سوزد اصلا، که ما در چه وضعی بودیم آن روز.

به هر حال ساعت دو هم این را فرستادم برای آقای سرتیپ فلاحی؛ و خب خاطرمان جمع شد که این کار انجام می‌گیرد. اما در عین حال دغدغه داشتیم. بارها اتفاق افتاده بود که کار تا لحظات آخر رسیده بود و بعد به دلیلی، دستوری داده شده بود، تعطیل شده بود؛ این بود که دغدغه داشتیم.

صبح زودکه از خواب بلند شدم من، برای نماز، درصدد برآمدم که ببینم وضع چطور است؛ دیدم نه، الحمدلله وضع خوب است و شنیدم که قبل از شش، ما بعد فهمیدیم که ساعت پنج، تیپ 2 از خط عبور کرده. یعنی همان آن مشغول شدند. بله، یعنی ساعت پنج تیپ 2 از خط عبورد کرده بود؛ که اگر چنانچه بنا بود «بنا به امر» کار بکنند، تا وقتی آن آقا از خواب بیدار بشود و به او بگویند و مشورت کند و بالاخره به امری منتهی بشود؛ آن امر ساعت 9 صادر می‌شد، ساعت یازده هم عمل می‌شد و هرگز انجام [نمی‌شد]؛ یعنی انجام می‌شد، منتها خب یک چیز ناموفق بی‌ربطی می‌شد؛ قطعا شکست می‌خوردیم.

اینها ساعت پنج صبح که هوا هنوز تاریک بود، شروع کرده بودند به کار و از خط عبور کرده بودند. یعنی ساعت چهار شاید راه افتاده بودند. مثلا شاید هم زودتر. به هر حال، مرحوم چمران هم بلند شدند و رفتند. من کار داشتم در ستاد؛ چند تا ملاقات داشتم. ملاقات‌هایم را انجام دادم؛ من هم راه افتادم رفتم طرف جبهه، منطقه عملیات. البته وقتی که رفتم آنجا، دیدم بله، شهید فلاحی هم رفته، ایشان هم زود رفته بود، عبور کرده بود، صبح زود؛ هم آقای چمران رفته بود، هم آقای فلاحی رفته بود، هم آقای غرضی رفته بود؛ غرضی هم صبح زود رفته بود آن جلوها. اینها در خطوط مقدم و همان نزدیک‌های صحنه درگیری یا در خود صحنه درگیری حضور داشند همه‌شان. ما که رفتیم، ساعت حدود شاید نه ونیم بود؛ جنگ به دور افتاده بود و نیروهای ما پیش رفته بودند. یک ساعتی بعد از آن، ساعت حدود ده‌و نیم بود که آقای سرتیپ ظهیرنژاد هم آمد و ایشان هم رفت جلو، همه مشغول بودند. ما هم می‌رفتیم داخل واحدها، پیاده می‌شدیم - اولا واحدهای عقبه، بعد واحدهای درگیر - با آنها صحبت می‌کردیم، احوالشان را می‌پرسیدیم و از خبرها می‌پرسیدیم. دائما گفته می‌شد که خبرها خوباست و پیش‌بینی می‌شد که ساعت دوونیم ما وارد سوسنگرد خواهیم شد.

شاید حدود ساعت یک بود که من برگشتم اهواز. می‌خواستم بیایم تهران؛ کار داشتم، بنا بود بیایم تهران. اهواز که رسیدم خبر دادند که چمران مجروح شده؛ خیلی نگران شدم. چمران را آوردند. قضیه این طور بوده که چمران و دو محافظش - که یکی همان شهید اکبر باشد؛ فامیل اکبر. الان یادم نیست - مشغول جنگیدن بودند و تنها می‌مانند. تنها می‌مانند و عراقی‌ها می‌بندند. اینها را به رگبار. مرحوم چمران خودش می‌گفت - بعدا - که من آن روز مثل ماهی می‌غلتیدم. آدم قوی‌ای بود؛ خیلی ورزیده بود، در جنگ انفرادی خیلی ورزیده بود. خودش تعبیرش را می‌گفت مثل ماهی من آن روز می‌غلتیدم، که این رگبارها به او نخورد. یکی از محافظین هم که همراه ایشان بود، یک گوشه امنی پیدا کرده بود و سنگر گرفته بود، مخفی شده بود. آن یکی دیگر، طفلک اکبر، نتوانسته بود خودش را درست [حفظ] کند و شهید شد. در حالی که او شهید شده بود و پای چمران هم زخم خورده بود، یک کامیون عراقی از آنجا عبور می‌کند. چمران می‌بیند خوب چیزی است این؛ تفنگ را می‌کشد و این کامیون را به رگبار می‌بندد. شوفر عراقی می‌افتد می‌میرد و ایشان به کمک آن محافظش، می‌آید سوار کامیون می‌شود. ایشان می‌افتد عقب کامیون؛ محافظش کامیون را برمی‌دارد می‌آید اهواز یعنی شهید چمران مجروح را از میدان جنگ با یک کامیون عراقی آوردند ه محل.

من حدود ساعت تقریبا دو بود که رفتم بیمارستان. دیدم نه، ماشاءالله حالش خوب است. منتها خب، این جراحت رانش، جراحت نسبتا کاری‌ای بود. یک سی، چهل روزی هم ایشان را انداخت. ایشان را از اتاق عمل آوردند بیرون؛ تمام سفارشش این بود که تو را به خدا نگذارید که حمله از دوربیفتد. مرتب به من و به سرهنگ سلیمی التماس می‌کرد که تو را خدا نگذارید که حمله از دور بیفتد و حمله را ادامه بدهید و همین طور هم بود. الحمدلله ساعت دوونیم بچه‌های ما وارد سوسنگرد شدند؛ مظفر و پیروز.

از جمله کارهای شیرینی که آن روز شهید چمران کرده بود، این بود که ما در محور عملیات داشتیم می‌رفتیم طرف جلو؛ یک مرد مسنی، پیرمردی تقریبا، با همین لباس‌های جنگ‌های نامنظم آمد، یک کاغذ از چمران داد دست من؛ گفت این را چمران نوشته. من ناه کردم، دیدم یک سفارشی کرده، یک چیزی نوشته به ایشان، که این را بر و بده به فلانی، دیگر فلان کار انجام بگیرد. فهمیدم او را پی نخودسیاه فرستاده! یعنی فکر کردم پیرمرده آنجا ممکن است شهید بشود؛ هرچه کرده که برو، نیامده. بعد هم خود پیرمرد گفت مرتب آقای چمران به من اصرار می‌کند که من بیایم؛ من گفتم نمی‌آیم. گفت پس این پیغام من را ببر. دیدیم بله، دیده که گوش نمی‌کند به حرفشف این را نوشته، داده دستش، گفته این را ببر که چیز لازمی است. از مهلکه این پیرمد را ایشان نجات داده بود، به این وسیله.

بحمدالله آن روز ما وارد سوسنگرد شدیم و سوسنگرد فتح شد؛ به برکت فداکارهایی که برادرها کردند. البته بچه‌های جنگ‌های نامنظم، آن روز خیلی کار کردند و شاید یکی، دو کیلومتر جلوتر از نیروهای دیگر بودند. خود شهید چمران هم که جلو بود، اما آن روز ارتش انصافا دلاوری کرد. همین تیپ 2 لشکر 92 و همچنین آن بخش دیگری که همان گروه باشند که خط را داشتند - هم احتیاط او محسوب می‌شدند و هم عقبه را نگه داشته بودند - خیلی فداکاری کردند. بچه‌های سپاه هم که خب، در داخل واحدهای ارتشی کار می‌کردند ان روز؛ و این حادثه بزرگ و حماسه شیرین بحمدلله به وقوع پیوست.

والسلام علیکم و رحمةالله و برکاته

انتهای پیام/ 121


ادامه مطلب
[ چهارشنبه 24 آبان 1396  ] [ 07:35 ب.ظ ] [ مهدی گلشنی ]

روزشمار دفاع مقدس (21 آبان)

روزشمار دفاع مقدس (21 آبان)

21 آبان 1396 هجری شمسی برابر با 23 صفر 1439 هجری قمری و 12 نوامبر 2017 میلادی

کد خبر: ۲۶۵۷۸۳

تاریخ انتشار: ۲۱ آبان ۱۳۹۶ - ۰۰:۰۵ - 12November 2017

روزشمار دفاع مقدس (21 آبان)

رویدادهای مهم این روز در تقویم شمسی (21 آبان)

• شهادت شهید علی اصغر اتحادی (1361 ه.ش)

• شهادت سردار سرلشکر شهید حاج حسن تهرانی مقدم (1390 ه.ش)

• شهادت شهید مدافع حرم سيد مصطفی موسوی (1394 ه.ش)

• شهادت شهید مدافع حرم محمدرضا دهقان امیری (1394 ه.ش)

• شهادت شهید مدافع حرم احمد عطایی (1394 ه.ش)

• شهادت شهید مدافع حرم مسعود عسگری (1394 ه.ش)

• شهادت شهید مدافع حرم فرکوش رزمنده سرابی (1394 ه.ش)


ادامه مطلب
[ یک شنبه 21 آبان 1396  ] [ 08:12 ب.ظ ] [ مهدی گلشنی ]

برگزاری آیین گرامی‌داشت شهدای روستای چالکسر

برگزاری آیین گرامی‌داشت شهدای روستای چالکسر

مراسم بزرگداشت شهدای روستای چالکسر سه‌شنبه 27 آبان‌ماه برگزار می‌شود.

کد خبر: ۲۶۵۸۵۱

تاریخ انتشار: ۲۱ آبان ۱۳۹۶ - ۰۴:۵۰ - 12November 2017

برگزاری آیین گرامی‌داشت شهدای روستای چالکسربه گزارش دفاع پرس از گیلان، مراسم گرامی‌داشت شهدای گرانقدر روستای چالکسر، سه‌شنبه 27 آبان‌ماه ساعت 199 در مسجد جامع این روستا از توابع شهرستان صومعه‌سرا برگزار خواهد شد.

این مراسم با حضور خانواده‌های معظم شهدا، جانبازان، ایثارگران و عموم مردم همراه با سخنرانی حجت‌الاسلام پوررضا و مدیحه‌سرایی ذاکر اهل بیت (ع) الیاس آستی منعقد می‌شود.

انتهای پیام/ 151


ادامه مطلب
[ یک شنبه 21 آبان 1396  ] [ 08:09 ب.ظ ] [ مهدی گلشنی ]

وصیت‌نامه شهید احمد اسکندری

وصیت‌نامه شهید احمد اسکندری/ شهید به مقدار قطرات خونش انسان متعهد تربیت می‌کند

شهید اسکندری در وصیت‌نامه خود آورده است: سرور شهیدان در آخرین گفته‌هایش گفتند «لا اری الموت الا السعاده» برای ما نیست مرگی مگر سعادت چون خونی که در راه خدا بر زمین می‌ریزد به مقدار قطرات، انسان متعهد تربیت می‌کند.

کد خبر: ۲۶۵۸۶۵

تاریخ انتشار: ۲۱ آبان ۱۳۹۶ - ۰۶:۰۲ - 12November 2017

وصیت‌نامه شهید احمد اسکندری/ شهید به مقدار قطرات خونش انسان متعهد تربیت می‌کند

به گزارش خبرنگار ساجد، شهید «احمد اسکندری» سال 1336 در خمین چشم به جهان گشود. وی با آغاز جنگ تحمیلی به عضویت سپاه پاسدارن درآمد و عازم جبهه حق علیه باطل شد. شهید اسکندری معاونت لشکر حضرت رسول (ص) را برعهده گرفت و سرانجام 27 بهمن 1361 طی عملیات والفجر یک به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

متن وصیت‌نامه‌ای را که از این شهید والامقام به یادگار مانده است، در ادامه می‌خوانید:

«بسم الله الرحمن الرحیم

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم

ان الله اشتری من المومنین انفسهم و اموالهم بان لهم الجنه یقاتلون فی سبیل الله فیقتلون و یقتلون

به چه زیباست که خریدار و مشتری انسان خدا باشد و چه والی و پرعظمت است انسانی که از تمام زشتی‌ها بریده و از پلیدی‌ها وارسته و به این کمال و سعادت رسیده باشد که خدایش خریدار او باشد او را بدست زشت‌ترین انسان‌های روی زمین بکشد و به نزد خویش برد.

با سلام بر مهدی موعود امام زمان (عج) آن منجی بشریت و برقرار کننده عدل جهانی و سلام بر ولی فقیهمان و راهگشای راهمان قلب تپنده امت اسلامی، حضرت آیت الله امام خمینی روح له الفدا مبارز ستمگران امید امت و آیت الله منتظری و سلام بر معلم شهادت و پرچمدار مبارز با ظلم امام حسین (ع) آن پرچمدار شهیدان که در طول تاریخ شیفتگان و عاشقانی داشته و دارد و رزمندگان اسلام نمونه‌ای از آن عاشقان و دلباختگان هستند.

هر انسانی قبل از مرگش باید به سه مطلب فکر کند، سوال اول که چه بوده است و چگونه به وجود آمده است یا تولد یافته است، دوم از کجا آمده و چرا آمده سوال سوم کجا خواهد رفت و چگونه باید برود و یک انسان متعهد و مسلمان و کسی که عملش حسین باشد باید برای این سه مطلب جواب داشته باشد مگر نه اینکه خداوند خلقت جن و انس را برای عبادت می‌داند که می‌فرمامید «ما خلقت الجن والانس الا لیعبدون» آیا جهاد در راه خدا بجز عبادت می‌تواند باشد؟ مگر نه اینکه سرور شهیدان در آخرین گفته‌هایش گفتند «لا اری الموت الا السعاده» برای ما نیست مرگی مگر سعادت چون خونی که در راه خدا بر زمین می‌ریزد به مقدار قطرات، انسان متعهد تربیت می‌کند.

همسرم و همسنگرم در اینجا لازم است از شما تشکر کنم. خدا از شما تشکر کند از زمانی که با هم بودیم بعنوان یک همفکر ما را یاری کردی.

فرزندان عزیزم از شهادت پدر خود خوشحال باشید که شما نیز به فرزندان شهیدان ملحق شدید. بدانید که فرزندان امام حسین در راه اسلام چه سختی‌ها تحمل کردند دعا کنید خداوند به طول عمر امام بیفزاید.

پدر و مادر و خواهران و برادرم از خبر شهادت من خوشحال باشید و شکرانه خدا را به جای آورید که شما یکی از خانواده‌هایی هستید که فرزند کوچک و حقیر خود را در راه اسلام دادید «هر انسانی اگر کمی به هدف فکر کند درمی‌یابد که در راه خدا گذشت از جان و مال و فرزند و غیره چقدر آسان و شیرین است چون هدف به خدا رسیدن و سیر الهی الله است».

پس مژده باد به آن کسانی که در این جهت گام برمی‌دارند در اینجا لازم می‌دانم به برادران مسئول تذکری بدهم و آن این است که بدانید این مسئولیت‌‌ها همه امانت است و جمهوری اسلامی ما را امین دانسته و به ما مسئولیت واگذار کرده پس ان‌شاءالله کوشا باشیم که بتوانیم امین در امانت باشیم و صحبتی با امت شهید پرور دارم:

آن صحبت این است که قدر امام را بدانید و این امانت الهی را حفظ کنید همه ما می‌دانیم که این امام بود که ما را به اسلام برگرداند و به ما عزت اسلامی بخشید پس خدای ناکرده مبادا روزی نسبت به فرمایش گهربارش سهل‌انگاری کنیم که اگر خدای ناکرده چنین کنیم خداوند متعال غذابمان خواهد نمود و کیفر داریم.

«خدایا عشق و علاقه ما را به امام عزیزمان فزونی بخش و نفرت ما نسبت به دشمنان امام فزون فرما» دوست دارم در صورتی که جنازه من به دست شما رسید بدون هرگونه تجملات مرا دفن کنید فقط آنچه را سفارش میکنم مراسم عزاداری است که ما به روضه زنده‌ایم و به فرموده امام بت شکن‌ما ملت گریه هستیم.

در پایان مبلغ 4000 تومان بابت سهم مبارک امام بپردازید و در صورتی که بدهکار بودم فراموش نشود.

اللهم اجل فی فرج مولانا صاحب الزمان (عج)

به خاک ار چکد خونم از قلب پاک خمینی خمینی نویسد به خاک

احمد اسکندری 61/10/30»

انتهای پیام/ 181


ادامه مطلب
[ یک شنبه 21 آبان 1396  ] [ 08:09 ب.ظ ] [ مهدی گلشنی ]